“De halfjaarlijkse beoordelingscyclus”

Augustus is de tijd van ons review. Dat klinkt heel kil en afstandelijk, maar dat is het verre van. Want over het algemeen (nu 10 van de 10 keer) wordt dat gedaan in een goed restaurant met een heerlijke fles rode wijn erbij en een vier gangen menu en meestal op een plek waar we mooie herinneringen aan hebben. Letterlijk betekent reviewen het her-bekijken of opnieuw bekijken. Andere definities die voorbij komen zijn kritisch beoordelen, aanschouwen, evaluatie, overzicht of terugblik. En dat is precies wat wij doen. Elk half jaar weer. En dat doen we al vanaf ons prille begin. En misschien voor de duidelijkheid, wij is mijn vrouw en ik.

Ik ben ermee begonnen om twee redenen. De eerste reden is omdat ik het belangrijk vind dat we stil staan bij hoe wij samen zijn. Een vriendin heeft mij ooit verteld over hoe zij en haar man hun feestjes voorbereiden en een van de belangrijke vragen die zij dan samen beantwoordden was: hoe willen wij vanavond zijn als stel? En ik vond dat zo mooi. Mooi omdat het je dwingt na te denken over wie je bent als persoon en hoe je samen zou willen zijn en dat zich dat niet als een vanzelfsprekendheid hoeft te ontvouwen, maar dat je daar daadwerkelijk een intentie op kunt zetten. Klinkt zweverig, is het niet. Want op zo’n avond is er altijd wel een snauw of een grauw omdat de drank op is, kinderen uit bed komen, de buurman teveel drinkt enz enz. En als je van tevoren hebt nagedacht over hoe je wil zijn met elkaar dan reageer je anders. En anders is in dit geval meestal veel positiever dan wat je zonder dit gesprek gedaan zou hebben, want dan overkomt het je.

De tweede reden is dat mijn vrouw en ik ENORM verschillen, niet een beetje, maar echt substantieel. Zij is van de nagellak, de rokjes en de lippenstift, ik ben van de baggy broeken, slippertjes en haar in een elastiekje. Zij is mentaal zeer begaafd, voorkomend, politiek correct en kan zich in elke gezelschap zeer goed voegen, ik ben van het gevoel, heb alles wat er om mij heen gebeurt haarfijn door, ben van de iets te snelle scherpe opmerkingen en erger me dood aan bepaald gezelschap. Zij is (ten tijde van de vows) 45+, luistert graag naar klassieke muziek, heeft totaal geen last van of er wel een plek is voor haar op deze wereld, ik ben net de 30 gepasseerd, ga graag naar festivals en vraag me constant af of ik er wel bij mag horen en of er plek voor me is.

Deze verschillen zouden mij zorgen kunnen gaan baren en een intentie vanuit mij alleen inzetten voor hoe WIJ willen zijn is ook weer zo eenzaam, dus zet ik mij elk half jaar aan ons review. Dan trek ik mij terug achter mijn scherm (meestal de middag van het etentje, dat brengt zo lekker focus aan) en dan begin ik te schrijven, een lange brief. En ik heb het mezelf wel makkelijk gemaakt, want ik heb categorieën aangebracht, net als in een echt review. De vijf categorieën die elke keer terugkomen zijn

  1. Bewondering: ik bewonder je om….
  2. Verrijking: wat ik van je leer…
  3. Herinnering: Wat me bij is gebleven …
  4. 1e keren: Wat we voor het eerst hebben gedaan…
  5. Verandering: Wat ik anders zou willen in onze relatie….

De eerste twee categorieën zijn een grote loftuiting; bewondering en verrijking. En het scheelt dat die recht uit mijn hart komen. Ik bewonder mijn vrouw bijvoorbeeld heel erg in dat zij zo ontzettend zelfstandig is, geheel op eigen benen staat en dat er niet voor haar gezorgd hoeft te worden (en he, alles heeft een keerzijde he, maar daar gaat dit stuk niet over). Bewondering dwingt me ook om met open ogen naar haar te kijken, haar te zien voor wie ze is. Het helpt me om te denken: zij doet het anders en dat is ok. Bewondering helpt om mijn oordeel op te schorten en onbevangen te kijken, een nieuw perspectief te zien. Haar helemaal te zien voor wie zij is.

De tweede categorie “Wat ik van haar leer” komt vaak voort uit de bewondering, ze laat mij bijvoorbeeld zien hoe het is om op eigen benen te staan en dat ik niet hoef te zorgen. En dat ik leer dat als ik een behoefte heb, dat ik mij uit heb te spreken. Heel concreet gaat dat bijvoorbeeld over het vragen om een knuffel (een soort bestaansbehoefte die ik elke dag minstens 1 keer heb). Ik heb geleerd te vragen wat ik wil en geleerd dat het niet perse onwil is aan de andere kant, maar dat daar niet aan gedacht wordt. Het helpt me om te zien waar zij mij sterker maakt en me met deze lessen ook een betere versie van mezelf laat creëren.

De derde categorie is die van de herinnering. We zitten niet stil (categorietje 5 – zouden we best anders willen) en wat ik hier in kwijt kan zijn alle mooie dingen die we in een half jaar doen. Etentjes met vrienden, bijzondere gesprekken, leuke trips. Het helpt om even terug te kijken naar waar we zo druk mee zijn geweest en ook om te kijken of dit de juiste dingen zijn geweest. Hierin zit de winst voor mij dat als deze lijst zeer (te) kort zou worden dat ik me dan zorgen zou gaan maken. Samen herinneringen en ervaringen creëren is belangrijk om elkaar te blijven vinden. Om samen ons eigen verhaal te schrijven, avonturen te beleven.

Eerste keren – de vierde categorie. Eerste keren komen in het begin van je leven ontzettend vaak voor en de vraag Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan? ligt aan deze categorie ten grondslag. Want wanneer doe je later in je leven nog zo vaak dingen voor de eerste keer. Het helpt mij ook gedurende het half jaar hier focus op te leggen. En het hoeft niet groots en meeslepend te zijn (4-daagse huttentocht in de Spaanse Pyreneeën), het kunnen juist ook de kleine dingen zijn zoals een middagje kanoën op de kromme Rijn. Nieuwe dingen doen helpt om de ander beter te leren kennen, anders te kijken naar de wereld en hoe bewuster je dit doet, hoe leuker het is.

Verandering- wat ik anders zou willen. Een voorbeeld hiervan is van vorig jaar. We hadden een diner van een van haar vrienden en er werd gevraagd of er beperkingen waren voor het diner. Op de bewuste avond zitten we in een zeer chique etablissement en komt het ene verrukkelijke bord na het andere langs met oesters, st jakobs schelpen en coquilles. Maar helaas, die borden werden niet bij ons neergezet. Ik kijk mijn vrouw verbaasd aan en vraag hoe dit komt: ja, tja, dus, euhm, na ja, ik had dus gezegd dat WE geen schaal en schelpdieren eten. Inderdaad ze zei: WE eten geen schaal en schelpdieren. Ik wel eigenlijk, maar blijkbaar WE niet. Fascinerend toch? Dat stond dus vervolgens mooi wel in de brief, geen WE meer gebruiken. Ik vind namelijk wat van het gebruik van we….soms kan het wel hoor, met feiten, zoals: we zijn naar het strand geweest, maar niet met emoties, gevoelens, voorkeuren, oordelen etc, Want WE houden namelijk niet van klassieke muziek en WE houden niet van festivals, of gelakte nagels of baggy broeken…..

De Wat ik anders wil categorie helpt om het gesprek aan te gaan. Dit is de categorie waar we vaak het langst bij stil staan. De onderwerpen die hier besproken worden doen er vaak echt toe, zeggen iets over onze normen en waarden, over wat we graag samen willen en wat er lastig is. Vaak is dit het moeilijke deel, confronterend, spannend, kwetsbaar. En daardoor ook het meest waardevol. Hierin spreken we ons uit, blikken we vooruit, zijn we kritisch en her-bekijken we hoe we ons leven aan het inrichten zijn.

Dit review in de vorm van een brief is een prachtig ritueel dat ik met veel liefde elk half jaar weer herhaal. Het houdt ons scherp, kritisch en alert, bewust, dankbaar en nieuwsgierig. Het helpt ons steeds weer verder te ontwikkelen en daarin dicht bij elkaar te blijven. Het houdt ons WIJ zonder WE te worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s